Anne van Houdt nam ruim vijf jaar geleden reisbureau Vice Versa in Venray over op het dieptepunt van de coronacrisis. Inmiddels runt ze, samen met een hecht team, een bloeiende zaak vanuit een totaal gerenoveerd pand. We spreken haar over de kracht van persoonlijke aandacht, de weigering om een boekbare website te hebben en hoe letterlijke klappen in de boksring haar sterker maakten als ondernemer.
We zitten in een prachtig gerenoveerd reisbureau in hartje Venray. De koloniale meubels hebben plaatsgemaakt voor een moderne inrichting. Hoe is het om hier nu te werken?
‘Als ik ‘s ochtends binnenkom, denk ik: yes, dit is het en ik ben hier ontzettend trots op. Ik wilde de zaak al veel eerder aanpakken, maar de overname viel destijds samen met de coronacrisis, waardoor ik voorzichtig ben geweest. Eind vorig jaar zijn we uiteindelijk met de verbouwing gestart, maar in de maanden daarvoor – misschien wel jaren – was ik er in mijn hoofd al mee bezig. Ik dacht na over wat ik écht wilde. Ik wil namelijk ook een jonger publiek aantrekken en me onderscheiden van de rest; ik wil absoluut niet zijn zoals alle andere reisbureaus. We hebben er met het hele team alle energie ingestoken. We zijn zelfs met z’n vieren de deur uitgegaan om behang te shoppen, zodat we het écht samen deden. Het interieur is heel bewust gekozen: we hebben verschillende thema’s per werkplek (zoals oosters, groen en goud), maar door bepaalde details is het wel één geheel en behouden we toch de rust. We willen dat klanten binnenkomen en denken: ‘Zo’n reisbureau heb ik nog nooit gezien’.’
Wat mooi dat je dit samen met jouw medewerkers hebt gedaan…
‘Mijn personeel is mijn absoluut grootste kracht; zonder hen bestaat Vice Versa simpelweg niet. Ik ben degene die het risico loopt, maar zij maken het compleet. Ik ben zelf ooit als werknemer begonnen en heb toen precies geleerd hoe ik als werkgever niet wil zijn. We hebben een fantastisch team. We lunchen tegenwoordig zelfs samen in de open ruimte en klanten merken direct dat we de grootste lol hebben met elkaar. Zelfs onze nieuwste medewerker, die we nu helemaal in de reisbranche laten integreren, merkt hoe ons team vol humor zit en hoe hecht we zijn. Dat is een mooi compliment.’
Hoe ging het werken tijdens de verbouwing?
‘De verbouwing startte begin oktober en duurde zeven weken. In die tijd zaten we in units naast het reisbureau en werkten we ‘gewoon’ door. We hielden de mensen via social media op de hoogte en daar werd heel leuk op gereageerd. Ook stonden er bouwhekken in reissfeer om het pand, waarop te zien was waar we op dat moment aan het werk waren. Ik vond de verbouwing en de inrichting best intensief, maar ook een enorm verbindend en waardevol proces dat me heel sterk het gevoel gaf dat we écht één team zijn. Het ontwerpen ging natuurlijk niet over één nacht ijs; ik heb er heel lang over gedaan om alles precies uit te tekenen, met de gedachte dat de inrichting ook weer heel lang mee moet gaan. Ik ben hartstikke blij met hoe alles is gegaan en geniet telkens weer van hoe mooi de ruimte is geworden.’
Je was eerst werknemer bij Vice Versa en nam de zaak over op 1 januari 2021. Hoe heb je dat ervaren?
‘We zaten vol in de lockdown, toen ik het laatste deel van het bedrijf kocht. Drie jaar eerder kocht ik namelijk de eerste helft en dat was toch heel anders. Het was een heftige en spannende periode; alles lag stil en we waren alleen maar reizen aan het annuleren. Ik heb echt weleens gedacht: ik gooi de handdoek in de ring, waar ben ik aan begonnen? Maar ik zette door en uiteindelijk heeft het me zoveel geleerd en ons als team ijzersterk gemaakt. Mijn collega Gemma, die destijds tijdelijk was weggegaan, kwam zonder aarzelen terug – toen ik met twee bossen bloemen voor de deur stond en haar de vraag stelde of ze wilde terugkomen. Dat soort momenten zijn me alles waard.’
De naam, Vice Versa, bestond al. Heb je erover nagedacht om net als het reisbureau ook de naam te veranderen?
‘Ik heb daar samen met mijn broer, die grafisch vormgever is, goed naar gekeken. We kwamen al snel tot de conclusie dat de naam perfect aansluit bij onze werkwijze. Dit zit ‘m in twee dingen: in de letterlijke betekenis, want reizen is vrijwel altijd ‘heen en terug’. Maar ook in de klantrelatie: de naam staat symbool voor het tweerichtingsverkeer tussen ons en de klant. We geven veel persoonlijke aandacht aan onze klanten en aan de reizen die we boeken, en we verwachten dan ook een bepaalde mate van commitment terug. Hoe je het ook wendt of keert, de samenwerking moet altijd van twee kanten komen: vice versa dus.’
De naam is gebleven, maar je pakte niet alleen het interieur van het reisbureau aan, maar ook het logo en de website.
‘Mijn broer stelde allerlei kleuren voor het logo voor. Wij kozen heel bewust voor roze/rood. De kleur rood kan mensen afschrikken omdat het met negativiteit geassocieerd kan worden. Maar eigenwijs als ik ben, liet ik me hier niet door weerhouden en koos dus juist voor deze opvallende kleuren, omdat ze afwijken van wat logisch of verwacht is. Momenteel wordt er hard gewerkt aan de nieuwe website, die waarschijnlijk in september live gaat. De nieuwe website draait volledig om persoonlijk contact, wederzijdse betrokkenheid en – net als bij het logo – een vleugje tegendraadsheid, waarbij de mogelijkheid om online te boeken bewust is weggelaten. In plaats van een anonieme boekingsmachine is de website een verlengstuk van ons fysieke pand. Bezoekers krijgen een video te zien alsof ze het reisbureau binnenlopen, zodat ze direct het unieke interieur en de persoonlijke sfeer ervaren. Er worden wel inspirerende bestemmingen, zakelijke reizen, foto’s en video’s van het team en reviews gedeeld. Het is dus een plek om inspiratie op te doen en het bedrijf te leren kennen, maar voor de daadwerkelijke boeking word je ‘gedwongen’ om de persoonlijke interactie aan te gaan.’
Waarom kies je bewust voor een niet-boekbare website?
‘Het antwoord is simpel: als consumenten alles online willen regelen, hebben ze mij niet nodig. Waarom zou ik een boekbare website willen en zijn zoals alle andere bureaus? Sterker nog, op onze nieuwe website komt een knop met ‘Direct boeken’. Als je daarop klikt, verschijnt het woord ‘Helaas’ met een video waarin we uitleggen waarom we dat juist níét doen. Ook werken we voornamelijk op afspraak via een intake. Daardoor kunnen we vooraf filteren en de klant koppelen aan de juiste collega. Een voorbeeld: mijn neefje wilde naar Albanië. Het is dan makkelijk om dat zelf op te pakken, maar ik stuur hem bewust door naar een collega, omdat diegene de bestemming heel goed kent. Bij mij is hij dan simpelweg niet op de beste plek.’
Zie je, ondanks of misschien wel dankzij de focus op persoonlijk contact, het type klant veranderen?
‘Absoluut. Ons publiek wordt steeds jonger. Vroeger kwamen hier vooral ouderen, maar nu zien we ook veel jeugd. Dat komt deels omdat ouders zeggen: ‘Ga maar naar Vice Versa, dan is het goed geregeld’. Jongeren waarderen de tijdsbesparing en zekerheid, zeker met alle onrust in de wereld. Zelf je reis bij elkaar boeken is prima, maar ik vergelijk het met je eigen haar knippen: als het dan mislukt, moet je niet klagen.’
Jullie begeven je ook steeds meer op de zakelijke markt. Is dit een strategische keuze of gewoon zo gegroeid?
‘Beide eigenlijk, want ik vind het heel erg leuk om te doen. Vorig jaar heb ik zelf een reis naar Kroatië begeleid voor een bedrijf dat 80 jaar bestond en met zeventig mensen op pad ging. We staan nu ook op zakelijke beurzen, en dat doen we op onze eigen manier. Het is daar vaak wat ‘standaard’, dus wij stonden het eerste jaar ‘zakelijke uitjes’ te promoten door letterlijk uien uit te delen. Dat stonk enorm, maar mensen vonden het hilarisch en onze naam bleef wel hangen.’
Iets anders: je bent onlangs de boksring ingestapt voor een goed doel. Hoe was dat?
‘Ik werd ervoor gevraagd en kon 100 redenen verzinnen om het niet te doen. Maar ik realiseerde me dat de kinderen voor wie we streden, veel zwaardere ‘klappen’ te verduren krijgen dan ik, en zij hebben daar niet voor gekozen. Waarom zou ik dan ‘nee’ zeggen tegen zo’n kans om kinderen te helpen? Ik heb in het half jaar trainen enorm veel geleerd over weerbaarheid. Tijdens een training waarbij ik echt klappen kreeg, stond ik tegenover drie mannen, terwijl mijn eigen kinderen langs de kant stonden te kijken. Dan kun je niet bevriezen, dan moet je door. Het was een van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan, maar ik zou het niet snel nog eens doen. Het kostte veel tijd van mijn gezin; ik heb een half jaar lang alle voetbalwedstrijden van mijn kinderen gemist. Maar ik neem deze bijzondere ervaring de rest van mijn leven met me mee, ook als ondernemer.’
Dit interview is verschenen in TravMagazine 9 van 8 juli 2026.
Geef een reactie