Het leven van een ITB-bezoeker gaat niet over rozen. Ik merkte het begin maart opnieuw bij mijn 20-ste (?) bezoek aan deze grootste toerismebeurs ter wereld.
In de rij staan om binnen te komen in het gebouw van Messe Berlin, nadat je tijdens de metrorit er naartoe ook al hebt moeten staan. Vervolgens sta je in een lange rij om je jas bij de garderobe af te geven, terwijl de rij ernaast, waar jij dus niet in staat, veel sneller gaat. Ik noem dat de AH-belevenis, omdat ik thuis bij de supermarkt ook altijd in de verkeerde rij sta.
Vervolgens sjok je een hele dag van afspraak naar afspraak, in een strakke planning van één afspraak per uur. De ervaring heeft geleerd dat je de tijd er omheen hard nodig hebt. De wandeling van hal 18 naar hal 27 vergt namelijk al minimaal een kwartier, nog afgezien van opstoppingen en filevorming onderweg. En tussendoor kom je spontaan mensen tegen die je maar één keer per jaar ziet; op de ITB in Berlijn.
Bij aankomst bij de stand blijkt dat degene met wie je een afspraak hebt net twee minuten eerder zijn vorige afspraak is ingegaan. Het loopt allemaal wat uit op zo’n beurs. Je gebruikt de tien minuten onverwachte wachttijd om te lunchen: een veel te dure hotdog.
Wanneer de verkoper handenwrijvend het bedrag noemt, probeer je in je beste Duits nog een grapje te maken. ‘Nee meneer, ik wil niet uw hele kraam kopen, ik wil alleen maar één hotdog.’
Eind van de middag is het bij de stands van tien verschillende relaties op hetzelfde tijdstip borreltijd. Keuzestress. Je loopt mee met de gezelligste mensen en hoopt tegen beter weten in dat er zitplaatsen beschikbaar zijn. Na de borrel met een leuke groep uit eten in de stad, nieuwe energie opdoen. Eindelijk zitten, bijpraten, lachen. Na het eten nog even meegaan voor één drankje in een nieuw ontdekte Ierse pub (echt eentje maar…).
Daarna te laat in een taxi naar je hotel, je lenzen branden in je ogen. Na een korte nacht een vroeg ontbijt en opnieuw richting beursgebouw. Hopen op een beschikbare taxi.
Er zijn dingen die je als vanzelfsprekend ervaart, maar die je pas mist wanneer ze er niet zijn. Zoals de ITB in Berlijn tijdens drie stille coronajaren. De tweede post-corona editie van de ITB was dit jaar weer ouderwets druk. Ik kijk nu al uit naar de lange rij voor de garderobe van volgend jaar.
theo.de.reus@travmedia.nl
Beste Theo, er zijn meerdere ingangen bij de ITB beurs. Ik ben er ooit in geslaagd om voortijdig binnen te komen, startend met een Belgisch biertje bij mijn toenmalige agent.
Afspraken plannen van hal naar hal vereist inderdaad goede kennis van de ‘verkeersstroken’. en dat ging jaar naar jaar beter.
Helaas zie ik geen ITB meer in mijn huidige werkomgeving; ik vond het altijd bijzonder inspirerend en waardevol.