Column: Wereldreis feat. Mexico - TravMagazine
Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll naar boven

Top

Column: Wereldreis feat. Mexico

Door: | 6 maart, 2020

(Nee, ondanks het Mexicaanse thema, geheel coronavrij) We gaan verder! Ik hield al van Mexico voordat ik er ooit was. Sterker nog, ik ben er vrij zeker van dat ik Mexicaans bloed moet hebben. De vraag blijft of we thuis in de herfst van 1969 geen super hunky Mexicaanse melkman hadden, en of mijn vader toen op zakenreis was. Het zou zoveel verklaren.

Begin jaren ’80 hadden we buren die af en toe in de VS kwamen. Nederland wist nog niet wat tapas, sushi of Pringles waren, dronk één soort koffie en de pannen met spruiten kwamen stipt om zes op tafel. Maar naast ons kwamen opeens taco’s op tafel, al snel voor mij een soort Levi’s jeans in communistisch Rusland. In mijn studentenjaren werd Nederland langzaam wakker uit haar culinaire coma en taco’s werden gemeengoed in de supermarkt. Dan moest je wel de spullen van Old el Paso hebben want ook toen wist Knorr de wereldkeuken al te martelen door gerechten te verhollandsen, ofwel van elke authenticiteit te ontdoen. Ik zou Knorr graag aanklagen bij het Internationaal Gerechtshof (bada bum tsjj) in Den Haag.

Tacos en netflix

Een paar decennia later weet ik uiteraard beter. Die taco’s van toen zijn Amerikaanse Tex-Mex en nog altijd lekkere junkfood. Maar het echt goede nieuws vinden we in Mexico: Tacos al Pastor, dé specialiteit van Mexico-stad, en een neefje van de Libanese shoarma, of liever: het kleinkind. Nog beter zijn de tacos guisados, maistortilla gevild met stoofvlees. Ook gruwelijke taco-hermanos: asada (steak), carnitas (varkensvlees), barbacao (bbq beef), chorizo en voor de meer avontuurlijke koeientong, geit of lever. Of vis of groenten. Of insecten, maar dat zijn ook daar excessen. Eigenlijk alles, behalve gehakt. Onderschat het geheel niet, Netflix heeft er zelfs een leuke zesdelige docu-series aan gewijd, de Taco Chronicles.

Glorieus eten

Die kennis heb ik uiteraard opgedaan in Mexico-stad, en daar komen we weer bij een belangrijk lekker argument voor onze wereldwijde zoektocht naar ons reislustig DNA: glorieus eten! Trek in trek. Niet als leuke smakelijke bonus, maar als een der hoofdredenen voor de reis. Voor de een is de culinaire hemel Lyon of Tokyo, de regionale keukens van Italië, straatvoer in Vietnam, Singapore of Thailand en zo zijn er nog een paar en allemaal terecht.

Chilipeper & Limoen

Voor mij is het Mexico en dan in de bredere zin: het overtuigend gebruik van mais, avocado, vlees, kruiden en pepers (etc). Zelfs dat rare Mole Poblano, kip in pittige chocoladesaus. Maar bovenal die simpele combo van hete rode chilipeper en limoen, contrasterend op het confronterende af. Maak me loco zo lekker. Af te blussen met Mexicaans bier, en dan bij voorkeur als Michelada, met limoensap en zoutrand. En als het feest is echte mezcal, zoals het hoort met een Sal de Guisano (zout met vermalen wormen) en stukjes sinaasappel. De volgende dag een Ojo rojo, bier met tomatensap, tegen de kater inderdaad.

Lucho

Twee keer was ik in Mexico. Heerlijk relaxen aan de prachtige strand in de Yucatan met uitstapjes naar de beroemde hoogtepunten, en de machtige hoofdstad waar ik naar de ‘Lucho’ ging, het spectaculaire Mexicaans show-worstelen en het beroemde Aztekenstadion bezocht, bekend van het WK van 1986, dat van Maradona. Honduras verloor er in mijn bijzijn met 3-0 en er werd door bijna 100.000 fans ‘Cielito Lindo’ gezongen, het volksliedje uit 1882 van Quirino Mendoza y Cortés.  Ook dat weer, die achternaam. Imponerend. Poëtisch en prachtig en soms een tikje afschrikwekkend. Net als de rest in Mexico: de ontsnappende bad ass maffiabazen, de fantastische muziek, de boeiende geschiedenis, hun ‘fuck you cabron’ houding tegen Trump, het schitterende Dia de las Muertos. Verslavend mooi, bijzonder en dus lekker land. Ik ben hongerig naar de rest van het land. Want Mexico is mijn Cielito Lindo, mijn lieve schatje.

 

 

Reageer met Facebook:

Reacties:

Deel dit artikel