Column: ik wil ver terug - TravMagazine
Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll naar boven

Top

0 Reacties

Column: ik wil ver terug

Door: | 18 juli, 2020

Ik wil ver terug, naar de tijden van voor. Naar februari of zo, naar pre-pandemische tijden. Maar ik wil vooral ‘ver’ terug. Natuurlijk ben ik ontzettend blij met de heropening van grote delen van Europa en enkele tropische eilanden, maar uiteindelijk is de wereldkaart vooral een grote oranje sinaasappel. Geen citroen. Al helemaal geen appel.

Ik begrijp nog steeds niet helemaal waarom Europese maatregelen ook niet op mondiaal niveau kunnen. Er zijn best landen die het goed voor elkaar hebben, en daar zouden we in principe best heen kunnen met een directe vlucht. Toch? Maar schijnbaar zijn we zover nog niet. We hebben in de hele wereld ambassades, zijn als exportland ook erg afhankelijk van open grenzen, er is iets dat email heet, we kunnen mensen naar de ruimte te sturen maar even de telefoon oppakken kan niet om wat bilaterale afspraken te maken kan niet. Om de een of andere reden beschouwen we Namibië en Nieuw-Zeeland (gezamenlijk zo’n 2000 gevallen, en grotendeels onder controle) hetzelfde als brandhaarden VS en Brazilië (samen plus vijf miljoen). Alleen noodzakelijke reizen…natuurlijk, er zijn nog wat (politieke) mitsen en maren, maar in de boerenverstandbasis snap ik het niet. Het zou een hoop reisbedrijven, hier en daar, de winter door helpen.

Wijn en films

Maar er zijn ook persoonlijke redenen. Kijk, ik hou van Europa, het is misschien mijn favoriete continent, met op kleine afstand zo’n grote verscheidenheid aan heerlijk eten, rijke en turbulente geschiedenis, bijzondere culturen en rare talen, afijn noem maar op. Hip shoppen met de kleine meid in Shoreditch, verliefd struinen langs de kades van de Seine, Griekse eilanden, Poolse wodka, Spaanse tapas, Turkse köfte, Duitse wijn, Franse films. Kaasfondue! Welbeschouwd is Europa een klein walhalla.

Ver equals lekker

Maar ver, dat is zoals bekend, lekker. Net wat vreemder, net wat meer inspanning vereisend aan lichaam en ziel. Karakter bouwend, confronterend en bijzonder. Het is pertinent niet waar ‘dat je iets pas mist als het je het niet meer hebt’, zie je ex of jeuk aan je neus, maar in dit geval wel. Ik mis het zoals tienermeisjes een thuisgebleven oplader als hun telefoon uitvalt. Ik wil iets in mijn agenda want ik voel lichte reispijn. Oeganda, Laos, Paraguay, het maakt me niet uit. Noord-Korea, Algerije voor mijn part. Gooi me desnoods in het vuurrode Yemen, ik kom wel terug, denk ik, en anders ga ik in stijl. Ik wil weer hete kip en koud bier in hip Seoul, wandelen over het strand van Ipanema in Rio, de weg kwijt raken in het zo heerlijke Tokyo, hot dogs eten in Chicago, de leukste stad van de VS. Afrika, o mooi Afrika. Zelfs al kom ik niet meer, ik wil heel graag de optie hebben. De vakantieganger in mij is gelukkig al hoopvol gestemd, nu mijn inwendige verre reiziger nog. Ik wil een teken van hoop vanuit de politiek. Een klein houvast aan wanneer het wel open gaat. Want de plannen zijn. Natuurlijk kan ik gaan, maar ik wil het ook op geel als het geel zou behoren te zijn. Life, give me my yellow lemon, I’ll make you lemonade… Dus schiet op Den Haag, Brussel, Washington en alle anderen, ik heb last van reislust. Wij allemaal.

Reageer met Facebook:

Reacties:

Deel dit artikel

Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.