Column: Club zomervakantie min 1 punt nul - TravMagazine
Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll naar boven

Top

Column: Club zomervakantie min 1 punt nul

Door: | 1 augustus, 2019

Ik at na jaren weer eens een Raket met die hitte en moest aan de zomervakantie denken. De echte zomervakantie, die van zes weken vrij. Een volwassen mens heeft geen anderhalve zomerse maand meer om in slootjes te zwemmen, tot zonsondergang te voetballen op veldjes, met T-shirts als doelpalen. Bij regen stripboeken ruilen bij de buren en in de avonduren te kijken naar Spel zonder Grenzen, als je geluk had.

X, Y, Millennial, babyboom of wat dan ook, ik begrijp nooit goed waar al die willekeurigheid op slaat. Wel weet dat ik tot de allerlaatste analoge generatie behoor, en vele lezers met mij. Grofweg, als je snapt hoe een dubbel cassettedeck werkt en je weet wat oude naam van Twix is, dan behoor je tot Club Zomervakantie Min 1 punt Nul.

Doe-boek en snoepzakje

Wij waren die zomers van weleer de bikkels van de achterbank. Smartphones? Wifi? DVD-Schermen in de auto? Een doe-boek kon je krijgen! En een fucking snoepzakje. Nog voor het eerste grenswisselkantoor was het zakje leeg en had je alle strips gelezen, en toen moest je nog dik twaalf uur naar het zonnige zuiden. De McDrive was de door je moeder gemaakte zak met broodjes voor onderweg. Airco bestond nog niet voor normale mensen, dus die broodjes werden lekker gestoomd, iets wat ze nu Dim Sum noemen maar wij allang kenden. Zwetend in onwetendheid tuften we massaal door, met de ramen wijd open, omarmd door de sigarettenrook die vanaf de voorstoelen langs kwam. Wisten wij veel, wisten zij veel. Nou ja, onze ouders zijn dan weer de laatste generatie der navigators. Wie kan het nog? Met niet meer dan een nooit meer logisch op te vouwen Michelinkaart dat ene kleine heerlijke Franse kutdorpje vinden, in een IKEA-achtige ruzie-hangt-in-de-lucht-setting van een volgestouwd kokend koekblik. Bravo papa, merci mama. De GPS-loze snikhete auto mag in het volkenkundig museum als ode aan allen die haar bereden hebben.

Kleefkracht

En dan was je er pas. Wij, de bikkels van de achterbank, moesten ons drie weken zien te vermaken met…ja wat eigenlijk? Strand, zwembad, huisje, dorpsterras, supermarkt, dat was ongeveer het ritme in een exotische wereld zonder Google Translate en met vreemd geld. Zelfs Ola-ijs heette anders. Het Fortnite of Candycrush van toen was het strandspelletje dat je kreeg, van die batjes met klittenband waarmee je dan een tennisballetje kon opvangen, totdat het na drie dagen al alle kleefkracht verloor.

Niet geloven

En kids, mochten je ouders beweren al jong geïnteresseerd te zijn geweest in de betere Franse keuken. Niets van geloven! De Fransen wel eens een hamburger zien bakken? Die is rauw van binnen. Je wilde nog net niet huilen na de eerste hap want je wist dat ie op moest en dus ging je toch maar huilen. Je ouders die opeens Franse kaas gingen kopen die toen net zo vreemd en aantrekkelijk voor je waren als West-Yucataanse insectentaco’s nu. Welbeschouwd kunnen wij opvoeders van onze schermspruiten als eerste generatie niet meer serieus stellen dat ‘vroeger alles beter’ was. Dan gaan we zelf als eerste hardop lachen. Lang leve Netflix op de Ipad in anderhalf uur betaalbaar vliegen naar zon, de GPS-huurauto en Spotify aan het strand. Vroeger was alles verschrikkelijk.

En toch ook, verschrikkelijk mooi. Je moet erbij geweest zijn zeg maar…

 

(Visited 283 times, 1 visits today)

Reageer met Facebook:

Reacties:

Deel dit artikel

Reacties

  1. Maartje

    Geweldig stuk! En oh ja….ik weet nog hoe Twix vroeger heette! 🙈

  2. Maaike

    Geweldig geschreven, heel herkenbaar en zo waar! Dit waren de beste vakanties ever!!!

  3. Rens

    whahahaha hilarisch

  4. inge

    Hij is heel leuk en zeer herkenbaar. En de zoveelste graad brandwonden die je opliep als je van kind naar puber ging. Lag je opeens de hele dag te bakken met de andere pubers en verbranden maar. Oef!