Column: Andere ogen - TravMagazine
Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll naar boven

Top

Column: Andere ogen

Door: | 4 juli, 2019

Het is net Pride Maand geweest. Vergeeft u mij als het een keer niet direct op de reisbranche betrek, hoewel ik me er in de reclamecampagnes toch over verbaas dat het standaard gezinnetje altijd liefhebbende papa en mama is met hun twee schattige koters. Een belangrijke doelgroep, maar lang niet meer de enige, veel niches worden mainstream. Maar voor de rest hoop ik dat binnen onze reisbranche, straks ook weer meevarend op de Amsterdam Canal Parade, we achterhaald gedachtengoed allang verlaten hebben. En anders hoor ik het graag, voor een volgende column.

Wereldtitel

U snapt het al, ik zocht met heel veel omweg een reislink om als laatste  columnist van Nederland ook nog wat over vrouwenvoetbal te zeggen. Zeker nu de dames – sorry, aan dat verschrikkelijke door je strot geduwde ‘Leeuwinnen’ doe ik niet mee – om de wereldtitel gaan spelen. Goud of zilver, het is sowieso prachtig maar daar gaat het mij niet om. Want als ik iets dit WK heb geleerd is dat het de moeite loont met andere ogen te kijken.

Geilneven

Om te beginnen de oeverloze stroom aan betweterij en hypocrisie in het mannenvoetbal, vooral in de eerste weken. De al jaren uitgedroogde geilneven op de commerciële zenders, de kop in het zomerzand stekende spelers die op Instagram niets meer te melden hebben dan een hashtagje Ibiza of de productplacement van een of ander foeilelijk kijk mij eens-merk (PAUPR) met shirtjes ter waarde van heel wat anti-aids medicijnen voor een gemiddeld Afrikaans dorp.

Lichtjaren

Nee, dan de dames met hun voetbal niveau FC Bal op ’t Dak?  Misschien, ik weet het niet, het is geen mannenvoetbal nee, maar ook nog in ontwikkeling. Maar loopt de damestak achter dan? Welnee, die loopt lichtjaren voor op de mannen! Ik weet niet wie precies maar het sijpelt duidelijk door dat de nodige speelsters heel gelukkig zijn met hun vriendin. Zo heren, kom daar maar eens om…in heel het professioneel mannenvoetbal is geen gay te vinden? Tuurlijk. Het is aan een ieder zelf maar ergens gaat het heel erg fout in die sport. Angst voor spreekkoren? Allicht. Of vrees om miljoenencontracten te verliezen? Ergens in de mix van logica en hebzucht kunnen mannen niet wat de dames nu al voor elkaar hebben. De edele kunst van ‘Not giving a fuck.’

Fucking White House

Die term gebruik ik omdat ik er een nieuwe heldin bij heb tijdens dit WK. Megan Rapinoe. Zij is de spits van Team USA en duidelijk herkenbaar aan haar roze geverfde haar. Als de naam bekend klinkt: zij haalde de algemene headlines door te stellen niet naar het ‘fucking White House’ te gaan zolang Trump daar zit.  Enig onderzoek leerde mij dat Rapinoe een flamboyant type is met duidelijke meningen over LGBTQ en andere sociale issues. Zij was de eerste blanke die in navolging van de American footballer Colin Kaepernick ook protesterend op haar knie ging zitten tijdens het Amerikaanse volkslied. Heiligschennis in de USA.  Met andere woorden: een vrouw met een mening, en die zijn altijd  de leukste. De eerste controversiële en dus waardevolle uitgesproken gedachte moet ik in het mannenvoetbal nog ontdekken. En ik lees al twintig jaar VI. Daar mogen de dames trots op zijn, in welke maand dan ook. Welke medaille het ook wordt, het vrouwenvoetbal heeft deze maand gewonnen.

Foto KNVB

(Visited 383 times, 1 visits today)

Reageer met Facebook:

Reacties:

Deel dit artikel